سابقه و هدف: التهاب لثه شایع ترین فرم بیماری لثه می باشد که با تحریک عوامل محرک موضعی نظیر پلاک باکتریال چسبیده به دندانها ایجاد شده و به خوبی به درمانهایی نظیر کنترل مکانیکی و شیمیایی پلاک جواب می دهد. استفاده از دهانشویه از راه های کنترل شیمیایی پلاک است که در این مطالعه اثر دهانشویه پرسیکا روی بیماران مبتلا به التهاب لثه مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روشها: این مطالعه تجربی بر روی 60 بیمار مبتلا به التهاب لثه متوسط انجام شد. افراد مورد مطالعه به دو گروه مساوی مورد و شاهد تقسیم شده، هر دو گروه تحت آموزش بهداشت دهان قرار گرفتند. از افراد گروه مورد خواسته شد علاوه بر رعایت بهداشت دهان و دندان براساس آموزش های داده شده از دهانشویه پرسیکا نیز استفاده کنند. اندازه گیری شاخص لثه ای، پلاک دندانی، خونریزی از لثه و عمق پاکت در زمان شروع مطالعه، دو هفته و پنج هفته پس از شروع مطالعه انجام گرفت. داده ها با استفاده از آزمون آماری Repeated measurement, paired T-test تجزیه و تحلیل و P<0.05 معنی دار تلقی شد.یافته ها: شاخص های لثه ای، پلاک دندانی و خونریزی از لثه به طور معنی داری پس از پنج هفته در گروه مورد نسبت به شاهد کاهش یافت (P<0.05). شاخص لثه ای در گروه مورد 52%، در گروه شاهد9%  و شاخص پلاک دندانی در گروه مورد 47% در گروه شاهد 11% و شاخص خونریزی از لثه در گروه مورد 56%، در گروه شاهد 9.5% کاهش نشان دادند. عمق پاکت نیز درصد کاهش آن پس از گذشت 5 هفته در گروه مورد (1.3%) بیشتر از گروه شاهد (1.1%) بود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج درمانی دهانشویه پرسیکا در این مطالعه و تاثیر آن در کاهش شاخص های پریودونتال و عدم گزارش عوارض جانبی، استفاده از این دهانشویه برای درمان التهاب لثه توصیه می گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: خمیر دندان (Parodontax) به علت دارا بودن محتوای گیاهی خاص مدعی است که در درمان و پیشگیری از التهاب لثه اثر ویژه ای دارد. هدف از این مطالعه، مقایسه تاثیر بالینی این خمیر دندان با خمیر دندان کرست (7 Complete Crest) در کنترل پلاک و التهاب لثه می باشد.روش بررسی: این کار آزمایی بالینی بر روی چهل بیمار مبتلا به التهاب لثه که به بخش پریودنتیکس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه شاهد مراجعه کرده بودند، انجام پذیرفت. بیماران به طور تصادفی به دو گروه بیست نفری مورد (خمیر دندان پارودنتکس) و شاهد (خمیر دندان کرست) تقسیم شدند. متغیرهای مورد بررسی میزان پلاک و التهاب لثه بود که توسط اندکس پلاک Turesky و اندکس لثه Loe & Silness  در زمان شروع مطالعه و یک ماه پس از مصرف خمیر دندان ارزیابی شد. تغییرات اندکس ها در داخل هر گروه با آزمون Wilcoxon و بین دو گروه با آزمونMann-Whitney  مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: در گروه شاهد اندکس پلاک از 2.58 به 2.46 و در گروه مورد از 2.68 به 2.48 تغییر یافت. میزان کاهش پلاک در هر یک از گروه ها معنی دار بود ولی در مقایسه دو گروه با هم، تفاوت معنی داری مشاهده نشد. اندکس لثه در گروه شاهد از 1.43 به 1.22 و در گروه مورد از 1.36 به 1.15 کاهش یافت. این تغییر در هر یک از گروه ها معنی دار بود ولی تفاوت آماری بین دو گروه دیده نشد.نتیجه گیری: هر دو خمیر دندان تاثیر مشابهی بر روی اندکس لثه و پلاک داشتند و خمیر دندان پارودنتکس در کاهش میزان پلاک و التهاب ارجحیتی نسبت به خمیر دندان کرست نشان نداد.

بیان مساله: جهت برداشت پلاک میکروبی از سطوح دندانی، تاکنون روشهای مختلفی برای مسواک زدن ارایه شده است. توانایی این روشها در برداشت پلاک میکروبی و نیز زمان لازم برای آموزش، یادگیری و انجام آنها، می تواند متفاوت باشد؛ ضمن این که کارایی هر یک از این روشها ممکن است در طول زمان به دلیل کاهش دقت عمل کننده در رعایت اصول آموخته شده، کاهش یابد؛ به همین دلیل انتخاب موثرترین روش مسواک زدن مطلبی قابل بررسی است.هدف: مطالعه حاضر با هدف مقایسه کارایی شش روش رایج و پذیرفته شده مسواک زدن بلافاصله پس از آموزش و نیز پس از مدت 1±7 روز استفاده از هر روش، انجام شد؛ همچنین زمان لازم برای آموزش، یادگیری و کاربرد روشها مورد مقایسه قرار گرفت.روش بررسی: این تحقیق به صورت Single Blind Randomized Controlled Trial طراحی شد؛ 15 نفر داوطلب از بین دانشجویان دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران در مقطع علوم پایه، مورد مطالعه قرار گرفتند. روشهای مسواک زدن مورد بررسی شامل روشهای Roll، Bass، Charters (C)، Modified Stillman (MS) و Modified Bass به دو طریق (MB2, MB1) بود. تمام روشهای مورد بررسی با ترتیب انتخاب تصادفی و طی شش دوره متوالی به هر شرکت کننده آموزش داده شد. طی دوره نخست در جلسه اول پس از پالیش کامل دندانها، از شرکت کننده درخواست شد به مدت 72-48 ساعت از تمیزکردن دهان به هر نحوی خودداری نماید. در جلسه دوم پس از ثبت پلاک ایندکس اولری، روش انتخاب شده آموزش داده شد و در پایان داوطلب دهان خود را به همان روش مسواک می زد. مجددا ایندکس پلاک اولری ثبت گردید. زمان لازم برای آموزش، یادگیری و استفاده از روش، تعیین و ثبت گردید. در پایان از داوطلب خواسته شد که به مدت 1±7 روز و روزی دو مرتبه به روش تازه آموخته شده، مسواک بزند. پس از این مدت در جلسه سوم ایندکس پلاک اولری برای بار سوم ثبت گردید و پس از پالیش مجدد دندانها دستور مجدد توقف هر گونه اقدام تمیزکننده دندانها به مدت 72-48 ساعت داده شد. این مدت به عنوان دوره Wash Out مرحله قبل و آماده سازی مرحله بعد در نظر گرفته شد؛ سپس دوره های بعد نیز با همین روند در جلسات اول تا سوم انجام گرفت. در نهایت میزان پلاک میکروبی در دندانهای مختلف و سطوح مختلف دندانی، در اولین مرتبه استفاده و نیز پس از 1±7 روز استفاده از روشها مورد بررسی قرار گرفت؛ همچنین زمان لازم برای آموزش و استفاده از روشها نیز مقایسه شد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از برنامه SPSS و بر اساس آنالیز واریانس بلوک های کامل تصادفی تحلیل گردید.یافته ها: از نظر تمیزکردن همه سطوح دندانها، در کاربرد بلافاصله پس از آموزش، روش C نسبت به بقیه روشها بجز MB1 و روش MB1 نسبت به دیگر روشها بجز C کارایی بیشتری نشان دادند (P<0.05) ولی در این مرحله اختلاف بین این دو روش و نیز بین دیگر روشها معنی دار نبود. پس از یک هفته استفاده از روشها، در کارایی روشهای مختلف تفاوت معنی دار مشاهده نگردید؛ از نظر تمیزکردن دندانهای خلفی در کاربرد بلافاصله پس از آموزش، روش C از بقیه روشها بجز MB1 بطور معنی داری کارایی بیشتری نشان داد (P<0.05). برتری روش MB1 نیز نسبت به برخی روشهای دیگر معنی دار بود (P<0.05) ولی بین روش C و MB1 تفاوت آماری معنی داری مشاهده نشد. پس از یک هفته کاربرد نیز روش C نسبت به بقیه روشها بجز MB1 برتری معنی دار آماری نشان داد (P<0.05) ولی اختلاف دو روش C و MB1 معنی دار نبود. در اولین کاربرد روشها، کارایی روش C در تمیزکردن دندانهای قدامی بطور معنی داری بیشتر از روشهای MS، Bass و MB2 بود (P<0.05). روش MB1 نیز از این نظر نسبت به روشهای دیگر برتری معنی داری نشان داد اما بین دو روش MB1 و C تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. پس از یک هفته کاربرد روشها نیز، کارایی روشهای مختلف در تمیزکردن دندانهای قدامی تفاوت آماری معنی داری نشان نداد. از نظر زمان مورد نیاز برای آموزش یادگیری و کاربرد، از نظر آماری روش C تنها از روشهای Bass و Roll و نیز روش MBI فقط از روش Roll وقت گیرتر بوده اند؛ همچنین روش MB2 نیز از روشهای Boss, Roll و MS به صورت معنی داری وقت گیرتر بود (P<0.001).نتیجه گیری: بر اساس تحقیق حاضر به نظر می رسد با استفاده کامل و صحیح از روشها، از نظر برداشت پلاک میکروبی روشهای C و MB1 که طی آن روشهای Bass و Roll بطور مستقل ولی متوالی بکار می رود، کارآمدتر از سایر روشها می باشند ولی با گذشت زمان از کارایی روشها و اختلاف بین آنها کاسته می شود که به نظر می رسد این امر ناشی از کاهش دقت عمل کننده و عدم رعایت تمام جزییات روش باشد؛ همچنین هر چند زمان لازم برای روشهای مختلف تفاوت دارد، ولی زمان لازم برای موثرترین روشها C) و (MB1 با یکدیگر و با بیشتر روشهای دیگر تفاوت معنی دار نداشته است.

سابقه و هدف: کنترل پلاک میکروبی لازمه موفقیت هر گونه درمان در بیماریهای پریودنتال می باشد. نحوه انجام آن همواره مورد بحث بوده است. هدف از انجام این تحقیق تعیین و مقایسه میزان کنترل پلاک میکروبی متعاقب آموزش عملی و بیانی مسواک زدن بود. مواد و روشها: تحقیق به روش تجربی و از نوع کارآزمایی بالینی کنترل شده انجام شده، تکنیک آن معاینه، مصاحبه و تکمیل فرم اطلاعاتی بود. تحقیق بر روی 36 نفر از دانشجویان دندانپزشکی مقطع علوم پایه دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انجام شد. بیماران از لحاظ سطح بهداشتی هماهنگ شده، سپس عمل پروفیلاکسی برای تمام نمونه ها صورت گرفت. نمونه ها به 3 گروه تجربی، شاهد مثبت و شاهد منفی تقسیم شدند به گونه ای که ایندکس پلاک و ایندکس لثه ای 3 گروه از لحاظ آماری برابر باشد. در گروه شاهد مثبت آموزش از طریق نشان دادن پلاک میکروبی و بیان آموزش توسط دانشجوی دندانپزشکی صورت گرفت. آموزش در گروه تجربی متعاقب روش بالا بعلاوه عمل مسواک زدن توسط بیمار تا حذف کامل پلاک میکروبی مشهود بود. به گروه شاهد منفی هیچ آموزشی داده نشد. یافته ها: میزان تغییرات پلاک اندکس قبل از آموزش و در بررسی 2 ماه پس از زمان مبنا در هر یک از گروههای شاهد مثبت و تجربی اختلاف آماری معنی داری را نشان داد (گروه شاهد مثبت P<0.003، گروه تجربی P<0.002) ولی این میزان تغییرات در گروه شاهد منفی اختلاف آماری معنی داری را نشان نداد (P<0.08). مقایسه تغییرات ایندکس پلاک میکروبی بین گروه تجربی و شاهد مثبت پس از طی 2 ماه از زمان مبنا نشانگر نتایج بهتر گروه تجربی نسبت به گروه شاهد مثبت بود که اختلاف این دو از نظر آماری معنی دار بود (P<0.002). نتیجه گیری: کنترل پلاک میکروبی متعاقب آموزش عملی مسواک زدن در مقایسه با آموزش بیانی آن نتایج بهتری را به همراه داشت.

سابقه و هدف: در برنامه کنترل پلاک به روش مکانیکی، مسواک نقش اساسی دارد و ساختمان آن با قابلیت در برداشت پلاک دندانی رابطه انکار ناپذیری دارد. این مطالعه با هدف مقایسه اثر دو نوع مسواک Oral-B و شیک در کاهش پلاک دندانی انجام پذیرفت.مواد و روشها: این مطالعه بصورت Cross Over و یک سوکور (Single blind) انجام شد افراد نمونه 40 کودک 8 تا 10 ساله بودند که از آنها خواسته شد 24 ساعت قبل از مراجعه از هیچ روشی برای کنترل پلاک استفاده ننمایند. در جلسه اول مراجعه، شاخص پلاک (PI) با استفاده از شاخص Shick-Ash ثبت شد، سپس توسط مجری طرح با یکی از دو نوع مسواک به روش Scrub به تعداد 20 بار در هر ربع فک دندانها مسواک زده شده، بعد از آن مجددا مقدار PI تعیین شد. بیماران بمدت یک هفته مرخص شدند و از آنها خواسته شد که در طول این مدت از وسیله تمیز کننده دهان و دندان معمول خود استفاده کنند. با رعایت عدم استفاده از مسواک در مدت 24 ساعت قبل از جلسه دوم، اعمال انجام شده در جلسه اول در جلسه دوم ملاقات با مسواک نوع دیگر تکرار شد. برای تجزیه و تحلیل یافته ها از آزمون آماری Paired-T-test استفاده شد.یافته ها: کاهش میزان PI توسط هر دو نوع مسواک معنی دار بود (مسواک شیک P=0.0005 و مسواک Oral-B، P=0.0006). در مقایسه دو نوع مسواک، تفاوت معنی داری در میزان کاهش شاخص پلاک (PI) مشاهده نشد (P=0.075).نتیجه گیری: در کاهش میزان پلاک، هر دو مسواک Oral-B و شیک موثر بوده لذا تحقیقات بیشتر در زمینه خصوصیات دیگر این مسواکها پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف: برداشت مکانیکال، متناوب و دقیق پلاک میکروبی از مراحل اصلی درمان بیماری های مزمن پریودنتال می باشد. با توجه به کاربرد افزاینده خمیر دندان های گیاهی، این تحقیق به منظور مقایسه تاثیر خمیردندان Crest7 Complete با خمیر دندان گیاهی SILCA انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی و cross over در 60 دانشجوی دندانپزشکی (14مرد و 46 زن) با متوسط سن 25.38±1.58 ایندکس پلاک ثبت، جرم گیری و پروفیلاکسی انجام شد.خمیردندان های سیلکا و کرست به طور تصادفی به افراد داده شد.بعداز 14روز پلاک ایندکس ثبت شد. مجددا جرم گیری و پروفیلاکسی انجام گرفت و تحقیق در مورد خمیر دندان دوم اجرا شد.تغییرات شاخص پلاک با آزمون Mann-U-Whitney و Wilcoxon بررسی شد.یافته ها: میزان پلاک پس از استفاده از خمیردندان کرست 0.91±0.23و در خمیردندان سیلکا 0.85±0.20 بود واختلاف بین دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود. (p<0.4). میزان تغییرات پلاک در خمیردندان کرست 0.81 و در خمیردندان سیلکا 0.76 بود که به لحاظ آماری معنی دار نبود. (p<0.4) بررسی نتایج داخل گروه نشان داد که با استفاده از خمیردندان کرست میزان پلاک دندانی از 1.67 به 0.91 درصد (48.5 درصد) کاهش و با استفاده از خمیردندان سیلکا از 1.65 به 0.85 (51.5 درصد) کاهش یافت که به لحاظ آماری معنی دار بود. (p<0.02).نتیجه گیری: به نظر می رسد خمیر دندان گیاهی سیلکا مشابه خمیر دندان کرست 7 در کنترل پلاک میکروبی موثر است و از لحاظ طعم برای مصرف کنندگان ارجحیت دارد.

بیان مساله: در بررسی های گذشته تداخل احتمالی میان دهانشویه کلرهگزیدین و سدیم لوریل سولفات موجود در خمیر دندان گزارش شده و روش های گوناگون استفاده از دهان شویه کلرهگزیدین پیشنهاد گردیده است.هدف: این پژوهش، با هدف بررسی اثر فاصله های زمانی گوناگون در استفاده از دهان شویه کلرهگزیدین و مسواک زدن بر میزان مهار پلاک میکروبی به انجام رسید.مواد و روش: طراحی بررسی به صورت یک سوکور(Single Blind) ، تصادفی و متقاطع (Cross Over) بود و از یک الگوی چهار روزه تجمع پلاک برای مقایسه چهار برنامه گوناگون بهداشت دهانی با دوره بین درمانی 7 روزه جهت از میان بردن اثرات رژیم بهداشتی قبلی استفاده شد. چهل داوطلب سالم مورد بررسی قرار گرفتند. در آغاز هر دوره، بیماران تحت یک پروفیلاکسی کامل دندانی قرار گرفته و سپس به گونه تصادفی یکی از برنامه های بهداشتی شامل کاربرد دهانشویه کلرهگزیدین پیش از مسواک زدن )برنامه (A، بی درنگ پس از مسواک زدن (برنامه(B ؛ 30 دقیقه پس از مسواک زدن (برنامه (C و مسواک زدن به تنهایی (برنامه D) با خمیردندان دارای سدیم لوریل سولفات (SLS) را استفاده نمودند. در پایان هر دوره، نمایه پلاک بیماران توسط معیار تورسکی (Turesky) ارزیابی گردید. تفاوت میان برنامه های بالا توسط آزمون مانوا Multivariate repeated measure analyze of variance (MANOVA) داوری آماری شد.یافته ها: میانگین میزان پلاک میکروبی برای برنامه های A، B، C و D به ترتیب 90.0، 87.0، 83.0 و 96.0 بود. هیچ تفاوت معنادار در تجمع پلاک میان این چهار روش وجود نداشت.نتیجه گیری: اثر ضدپلاک دهانشویه کلرهگزیدین 2.0 درصد در استفاده از پیش، بی درنگ و 30 دقیقه پس از مسواک زدن با خمیر دندان دارای SLS کاهش نمی یابد و هیچ تفاوت معنادار میان روش های بالا دیده نشد.

سابقه و هدف: پلاک دندانی مهمترین عامل اتیولوژیک ایجاد بیماری های لثه و پریودنتال می باشد بنابراین پیشگیری وکنترل تجمع پلاک در سطوح مختلف دندان نقش بسیار مهمی در پیشگیری و درمان ژنژیویت و پریودنتیت دارد. اگر چه برداشت مکانیکی پلاک روش اصلی بهداشت دهان ودندان محسوب می گردد و انجام آن بطور کامل حتی توسط افراد دقیق همیشه امکان پذیر نمی باشد برای حل این مشکل توصیه می شود که کنترل شیمیایی به روش مکانیکی افزوده گردد. با توجه به اهمیت کنترل شیمیایی پلاک این مطالعه در نظردارد تا اثرات مصرف توام و متوالی دهانشویه های کلرهگزیدین وسدیم فلوراید را برایندکس های پلاک ارزیابی نماید.مواد و روشها: تعداد 15 دانشجوی دندانپزشکی داوطلب که فاقد هرگونه بیماری پریودنتال و بیماری سیستمیک بودند پس از انجام بروساژ و پروفیلاکسی چهار رژیم دهانشویه را استفاده کردند بطوری که هر دوره مصرف دهانشویه 5 روز و پس از هر دوره یک زمان شسته شدن (wash out) به مدت 4روز اجرا می گردید. به داوطلبین تذکر داده شده بود که در خلال دوره مصرف دهانشویه از هیچگونه وسیله کنترل پلاک مکانیکی استفاده نکنند رژیم های چهارگانه عبارت بودند از: رژیم اول: ابتدا کلرهگزیدین بعد سدیم فلوراید رژیم دوم: ابتدا سدیم فلوراید بعد کلرهگزیدین، رژیم سوم: سدیم فلوراید به تنهایی، رژیم چهارم: کلرهگزیدین به تنهایی، در انتهای دوره افراد از نظر ایندکس خونریزی، ایندکس پلاک و پلاک کنترل رکورد بررسی می شدند.سپس داده ها بر پایه آزمون t زوجی با استفاده از اصلاح بون فرونی (Bonferoni) بکار گرفته شد.یافته ها: مشاهدات نشان داد در هیچیک از افرد در طی مصرف چهار رژیم دهانشویه، خونریزی حاصل از پروبینگ وجود نداشت. میزان پلاک ایندکس وپلاک کنترل رکورد در افراد بر حسب نوع و روش مصرف دهانشویه با هم متفاوت بود برای تحلیل یافته ها از روش آنالیز واریانس درون موردی تک فاکتوری استفاده شد بر اساس این آزمون اختلاف در میزان پلاک ایندکس و همچنین اختلاف در میانگین درصد پلاک کنترل رکورد در سطح کمتر از 1% از نظر آماری معنی دار بود.نتیجه گیری: تحلیل فوق نشان داد که در رژیم دهانشویه شماره 1 (مصرف توام کلرهگزیدین و سدیم فلوراید) میانگین پلاک ایندکس و میانگین درصد پلاک کنترل رکورد کمترین مقدار را در مقایسه با سایر رژیم ها بخود اختصاص داده اند.